အမိန္ ့ဆိုတာ

တစ္ႏွစ္ ၀ါေခါင္လဦးက မၾကံဳဖူးေအာင္ ေခ်ာင္းဖ်ားဖက္မွာမိုးေကာင္းတာလွေၾကာင့္ ေတာင္ေရေတြ
လိွမ့္ဆင္းၿပီး သံလြင္ၿမစ္ေရဟာ ၾကည့္ေနရင္း တိုးတိုးလာၿပီး ဘားအံၿမိဳ ့နယ္တစ္၀ိုက္က စိုက္ၿပီးစ လယ္ဧက
အေၿမာက္အၿမားဟာ ေရေအာက္ကိုေရာက္ကုန္တယ္ ။

မိုးက ေန ့ေရာညပါ မစဲေအာင္ ဆက္ၿပီးရြာေနတုန္းမို ့ ေရဟာဒါေလာက္နဲ ့မၿပီးပဲ ထပ္တိုးဦးမယ့္ အလား
အလာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္လို ့လယ္သမားေတြက ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတယ္ ။

ဒီအခ်ိန္မွာ လယ္စိုက္ရွင္ အရာရွိၾကီးေတြက ဘယ္နယ္က စပါးဘယ္ေလာက္ပ်က္မယ္ ၊ ေရက်သြားရင္
မိုးစပါး ဘယ္ေလာက္ထုပ္ေပးရမယ္ ဆိုတာေတြကို တြက္ခ်က္ႏုိင္ဖုိ ့ မအားမလပ္ႏုိင္ေအာင္ ခရီးထြက္
"ကြင္းဆင္း" ေနၾကရတယ္ ။

ခုလို အခ်ိန္နဲ ့လုၿပီး မအားမလပ္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတုန္း ရုံးအမွ ုထမ္းေတြနဲ ့၀န္ထမ္းေတြကို
အလုပ္တြင္တြင္လုပ္ၾကဖုိ ့ အတြက္ ဌာနဆုိင္ရာ အရာရွိက အမိန္ ့တစ္ခုထုတ္တယ္ ။

ရုံးအမွ ုထမ္းေတြနဲ ့ အလုပ္သမားေတြ ခြင့္မတိုင္ပဲ အလုပ္မပ်က္ရ ။ ခြင့္တိုင္တဲ့အခါမွာလည္း အိမ္ကေန
စာေရးၿပီး မတို္င္ၾကဘဲ လူကိုယ္တုိင္ရုံးကိုလာၿပီး ခြင့္စာတင္ၾကဖုိ ့။ ခြင့္မတိုင္ပဲ ခြင့္မရပဲ အလုပ္ကပ်က္ကြက္
ရင္ အေရးယူခံရမယ္ဆိုတဲ့ အေရးေပၚအမိန္ ့ကို ထုတ္တယ္ ။

အမိန္ ့ထုတ္ၿပီး ေနာက္ေန ့မွာ အမိန္ ့ထုတ္တဲ့ အရာရွိၾကီး ရဲ့ ကားေမာင္းသမား ေမာင္ၿမိဳင္ဟာ ေပၚမလာေတာ့
ဖူး ။ဘာအခြင့္မွလည္းမတင္ဖူး ။

မိုးေလေတြကလဲ သည္းသည္းမည္းမည္းထန္ေနတယ္ ။ အရာရွိဟာ မိုးထဲ ေလထဲ အေရးၾကီးတဲ့ သြားစရာ
လာစရာေတြမ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကားေမာင္းသမားက သူ ့ကိုအခြင့္မတုိင္ အလုပ္မဆင္းတာကို အင္မတန္
ေဒါသၿဖစ္ေနတယ္ ။ အဲဒီလိုေတြၿဖစ္လာမွာစိုးလို ့ ၾကိဳတင္ၿပီး အမိန္ ့ထုတ္ထားတာကို ဂရုမစိုက္လို ့
ေမာင္ၿမိဳင္ကို ေဒါသထြက္လို ့မဆံုးဖူး ။ သူ ့ကားေလးသူေမာင္းၿပီး မၾကည္မသာနဲ ့ ေရၿမဳပ္ေနတဲ့ ရြာေလးေတြ
ဆီ အေရာက္သြားလာခဲ့ရၿပီး စာရင္းေတြ ၊ ဇယားေတြ စံုေတာ့ တၿခားဌာနဆိုင္ရာ လူၾကီးေတြ ကို ဖိတ္ၿပီး
ေရၿမဳပ္လယ္ယာေတြ အေၾကာင္းေဆြးေႏြးတယ္ ။ စာရင္းဇယားေတြတင္ၿပတယ္ ။ မ်ိဳးဇယားေတြ ထုတ္ေပး
ဖုိ ့ ညိွႏွဳိင္းၾကတယ္ ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္ၿမိဳင္က ရုံးခန္းထဲ၀င္လာၿပီးေတာ့ သူ ့အရာရွိေရွ့၀င္ရပ္လိုက္တယ္ ။ ၿပီးေတာ့
" ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ၿပန္၀င္ပါၿပီ ဘာခိုင္းစရာရွိပါသလဲ " လို ့ ရိုရုိေသေသနဲ ့ေမးလိုက္တယ္ ။

ေမာင္ၿမိဳင္အသံလဲၾကားေရာ သူ ့ဆရာက သူ ့ကို မ်က္မွန္ေပၚကေက်ာ္ၾကည့္ၿပီး " မင္းဟာ ခေလာက္ႏုိ ့သား
ပီပီ ရိွသမွ် စည္းကမ္းေတြကို ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ေကာင္ ၊ ငါက အေရးၾကီးတဲ့ အခ်ိန္မို ့လို ့ ခြင့္မတိုင္ပဲ အလုပ္မပ်က္ ရဖူး လို ့ အမိန္ ့ထုတ္ထားတာကို မင္းကသြားခ်င္ရာသြားၿပီး လုပ္ခ်င္ရာေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္
အမိန္ ့နဲ ့စည္းကမ္း ဥပေဒဆိုတာကို လိုက္နာရေကာင္းမွန္း သိရဲ့လား မင္းဘာဆင္ေၿခေပးဦးမလဲ " လို ့တၿခား
လူၾကီးေတြရွိေပမယ့္ မေအာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ ့ေမးလိုက္တယ္ ။

ဒီတင္ ေမာင္ၿမိဳင္က ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္လို လက္ပိုက္ၿပီးေတာ့ သူ ့အရာရွိကို " ဆရာ အမိန္ ့ဆို တာ နားေထာင္တဲ့လူရွိမွ အတည္ၿဖစ္တာပါ ဆရာ " လို ့ေအးေအးေဆးေဆးၿပန္ေၿပာလိုက္တယ္ ။

ေမာင္ၿမိဳင္ရဲ့စကားသံဆံုးေတာ့ ရုံးခန္းထဲမွာ အပ္က်သံၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္ ။ ေနာက္
မွ အမိန္ ့ထုတ္ထားတဲ့ အရာရွိၾကီးရဲ့ ဆဲသံ ၊ ၿပီးေတာ့ အားရပါးရ ရယ္သံေတြ ၊ ေနာက္ ဗလံုးဗေထြး ေၿပာဆို
ၾကတဲ့ အသံဗလံေတြနဲ ့ ဆူဆူညံညံ အသံေတြ အခန္းထဲကထြက္လာတယ္ ။

ဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္ၿမိဳင္ ကေတာ့ သူ ့ဆရာ ကားထဲေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ ။

အစအဆံုးဆိုရင္

ျပီးသြားျပီ

ငယ္ငယ္တုန္းကမွ်စ္ပါ

ခေလာက္ႏုိ ့နယ္မွာ ဒီကေန ့ထိ မိဘစကားနားေထာင္တဲ့ သားသမီးဆိုတဲ့
ဂုဏ္ကို ကေလးေတြက လိုလိုလားလား ရွိႀကတယ္တဲ့ ။ လူၾကီးေတြကလဲ
သူတို ့သားသမီးေတြက သူတို ့စကားကို ဘယ္လိုနားေထာင္တာပဲလို
အခ်င္းခ်င္းႂကြားေလ့ရွိၾကတယ္ ။မိဘစကားနားမေထာင္တဲ့ သားသမီးဆိုရင္
ရြာကလူရာမသြင္းပဲ ၀ိုင္းပယ္တားေလ့ရိွၾကတယ္ ။ဒါေၾကာင့္လဲ သားသမီးေတြက
မိဘစကားကို နားေထာင္ၾကတယ္လို ့ တခ်ိဳ ့က ယံုၾကည္ၾကတယ္ ။
ဘယ္လိုပဲ ယူဆတဲ့လူက ယူဆၾကပါေစ ခေလာက္ႏုိ ့က ကေလးေတြက
လူၾကီးမိဘစကားကိုနားေထာင္တာ ကေန ့ထိ စံနမူနာယူေလာက္ပါတယ္ ။

အဲဒီေပစာေရးလူလြတ္ကိုေတြ ့ေတာ့ မုဆိုးမၾကီးက ဒီလူနဲ ့သာ သူ ့သမီးကို ေနရာခ်လိုက္ရရင္
သူ ့သမီးဟာ ပညာရွိၾကီးနဲ ့ေပါင္းေဖာ္ရလို ့ ဂုဏ္လဲရွိတယ္ ၊ ေငြေၾကး၀င္လမ္းလည္းေၿဖာင့္
မယ္ ၊ တစ္သက္တာစိတ္ခ်ႏိုင္ၿပီလို ့တြက္ၿပီး ေစ့စပ္ဖို ့နဲ ့မဂၤလာရက္ေကာင္းရက္ၿမတ္ကိုပါ
ေရြးလိုက္တယ္ ။

ေန ့ရက္ေတြေရြးၿပီးေတာ့မွ သမီးအတြက္ စိတ္ခ်ရတဲ့ သမက္ေရြးၿပီးၿပီ ဆိုတာရယ္ ၊ မဂၤလာ
ရက္ကိုလဲ သက္မွတ္ၿပီးၿပီဆိုတာကို ေၿပာလိုက္တယ္ ။ သမီးကလဲ အေမ့သေဘာပါလို ့ပဲၿပန္
ေၿပာတယ္ ။ ဘယ္ကလဲ ၊ ဘယ္သူလဲ ၊ ဘာလုပ္လဲ ၊ ဘယ္မွာေနလဲ ၊ ဘယ္အရြယ္ရွိၿပီလဲဆို
တဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတာက္ ၿပန္မေမးလိုက္ဖူး ။

လက္ထပ္မယ့္ေန ့က်မွ သတို ့သားကိုၿမင္ရေတာ့မွ သမီးၿဖစ္သူက မိခင္ၿဖစ္သူေပၚ မေက်မနပ္
ၿဖစ္ခ်င္လာတယ္ ။ ဘာၿဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ သူနဲ ့လက္ထပ္ရမယ့္လူက သူ ့ထက္ အသက္ အမ်ားၾကီးၾကီးလြန္းေနလို ့ေလ ။

ဒါေပမယ့္ မိဘစကားနားေထာင္တဲ့ သမီးပီပီ သူအေမစီစဥ္တဲ့အတိုင္းနာခံလိုက္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူရင္ထဲကမေက်နပ္တာေလးကိုေတာ့ သူ ့အေမကိုထုတ္ေၿပာလိုက္တယ္ ။
“အေမလူကအသက္ၾကီးလွၿပီ ၊ အိုလွပါပေကာ” တဲ့ ။

ဒီေတာ့ သူ ့အေမမုဆိုးမၾကီးက “ ဟဲ့သမီး ဒီလူဟာ မအိုခင္ငယ္ငယ္တုန္းက လူပ်ိဳပဲဟဲ့” လို ့
ၿပန္ေၿပာလိုက္တယ္ ။

ေနာက္ေန ့မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေန ့စဥ္၀တၱရားအရ ထမင္းခ်က္ရတဲ့ သမီးဆီကတဒံုးဒံုးနဲ ့ တစံုတခုကို ခုတ္ထစ္ေနသံၾကားတာနဲ ့ အေမၿဖစ္သူက မီးဖိုထဲ၀င္ၿပီးၾကည့္တယ္ ။
ဒီမွာဘာေတြ ့လဲဆိုေတာ့ သမီးဟာ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ၿပီး ခင္းထားတဲ့ ၀ါးၿခမ္းၿပားကို
ၿဖဳတ္ၿပီး လက္ညိွဳးအရြယ္ ၊ လက္မအရြယ္ အတံုးအတစ္ေလးေတြၿဖစ္ေအာင္ ခုတ္ထစ္ေနတာ
ေတြ ့တာနဲ ့ “ ဟဲ့သမီး ၀ါးၿခမ္းၿပားကေလးေတြ ဘာလုပ္ဖို ့လဲ ” လို ့ေမးလိုက္တယ္ ။

ဒီေတာ့ သမီးၿဖစ္သူက ရွိဳက္သံနဲ ့ “ဟင္းခ်က္မလို ့ အေမ ” လို ့ၿပန္ေၿဖတယ္ ။
ဒီအခါ အေမၿဖစ္သူက “ ညည္း ရူးမ်ားေနသလား ၊ ၾကမ္းခင္းတဲ့၀ါးၿခမ္းကို ဟင္းခ်က္ရတယ္ ”
လို ့ေၿပာေတာ့ သမီးက “ ဒီ၀ါးၿခမ္းၿပားဟာလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက မွ်စ္ပါပဲ အေမရဲ့ ” လို ့
မ်က္ရည္ေတြ သြန္ခ်လိုက္ရင္း ၿပန္ေၿပာပါသတဲ့ ။

အစအဆံုးဆိုရင္

ျပီးသြားျပီ

ဦးပန္းေမႊးရဲ့ေရစက္ခ်

ေနာက္ထပ္ပံုၿပင္တစ္ပုဒ္ေၿပာၿပမယ္ ။ အဲပံုၿပင္က
" အေရ့ွပိုင္းကရင္ ခေလာက္ႏုိ ့ပံုၿပင္မ်ား " ထဲကၿဖစ္ပါတယ္။

ခေလာက္ႏုိ ့ လိွ ုင္၀ါးရြာက ဦးပန္းေမႊးဟာ နာမည္နဲ ့လိုက္ေအာင္ သတင္းေမႊးတဲ့
အဘိုးအိုၿဖစ္ပါတယ္။ သူ ့မွာရြာကအားထားရေလာက္ေအာင္ ပစၥည္းဥစၥာလည္း
အသင့္အတင့္ရွိတယ္ ။

အလွဴအတန္းကိစၥ ၊ ရပ္ရြာကိစၥဆိုရင္ အမ်ားမတတ္ႏုိင္တာကို သူကတာ၀န္ယူတယ္ ။
"ကထိန္မွာ ေငြတစ္ရာေလာက္ လိုမယ္ထင္တယ ဦးပန္းေမႊးေရ" လို ့လာေၿပာတာမ်ိဳးကို
သူကဘယ္ေတာ့မွမၿငင္းဖူး ။ ဇရပ္ေဆာက္ ၊ ေက်ာင္းေဆာက္ ၊ေရတြင္းတူးလို ့ေငြမေလာက္
ၿပန္ဖူးဆိုရင္ "လုပ္သာလုပ္ ငါ့တာ၀န္ထားလိုက္" လို ့တာ၀န္ယူရဲတဲ့ အဘိုးအိုၿဖစ္တယ္ ။
ဒါ့ေၾကာင့္သူနာမည္က ခေလာက္ၿမိဳ ့မွာတင္မကဖူး ဒံုရင္းနယ္ဘက္မွာလည္းေမႊးေနတယ္ ။
တစ္ႏွစ္ေတာ့ ရြာသုသာန္ဇရပ္ေလးပ်က္ေနလို ့ ရြာသားေတြက အသစ္ၿပန္ေဆာက္တယ္ ။
ေဆာက္ေနတုန္းတန္းလန္း မၿဖည့္မစြက္ၿဖစ္ေနတာနဲ ့ ဦးပန္းေမႊးဆီက အကူအညီေတာင္း
တာနဲ ့ ဦးပန္းေမႊးက သူ ့ပုတ္ထဲက ႏွမ္းေတြေရာင္းၿပီး ရသမွ်ေငြ အားလံုးကို ထည့္လိုက္တယ္။
ဒါနဲ ့ ဇရပ္ေလးဟာ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးၿဖစ္သြားေရာ ။
ဇရပ္ေလးၿပီးသြားေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဇရပ္ေရစက္ခ်ပြဲလုပ္ၾကတယ္ ။ သံဃာေတာ္ေတြကို
ပင့္ၿပီး မလဲႊမကင္းသာလို ့ သုသာန္ကဒီဇရပ္ကေလးေပၚေရာက္လာၾကတဲ့ လူအေပါင္းနဲ ့ ေနာင္ကို
ေရာက္လာမယ့္ လူေတြအားလုံးကို လွဴပါတယ္လို ့ ေရစက္ခ်တယ္ ။
သုသာန္ေရစက္ခ်ပဲြမွာ ဦးပန္းေမႊးက ရြာမွာ အသက္လည္းၾကီး ၊ ၀ါလည္းၾကီးတဲ့အၿပင္ အလွဴေငြလည္း
အမ်ားၾကီးထည့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၿဖစ္တဲ့အတြက္ အလွဴ ့ဒကာမ်ားအစား သူက ေရစက္ခြက္ကိုကိုင္ၿပီး
ေရစက္ခ်ရတယ္ ။
အေရွ့ပိုးကရင္အမ်ိဳးသားမ်ား ဓေလ့တစ္ခုရွိတာက အလွဴအတန္းလုပ္လို ့ေရစက္ခ်တဲ့အခါမွာ
ေရစက္ခြက္ကိုကိုင္ၿပီး သြန္းခ်သူရဲ့ အကၤ် ီစ ၊ ဒါမွမဟုတ္ လံုခ်ည္စ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿခဳံထားတဲ့
ေစာင္စ ကိုေနာက္နီးရာလူက ကိုင္ထားရတယ္ ။ ဒီလိုကိုင္ထားရတဲ့လူရဲ့ အကၤ် ီစ ၊
ဒါမွမဟုတ္ လံုခ်ည္စ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿခဳံထားတဲ့ေစာင္စ ကိုလည္းေနာက္နီးရာလူက
ကိုင္ထားရၿပန္တယ္ ။ ခုလို တစ္ေယာက္ရဲ့ ၀တ္ထား ၿခံဳထားတဲ့ အ၀တ္စကို တစ္ေယာက္က
ကိုင္ထားရတာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ တရားနာသူတိုင္းဟာ မိမိတို ့ေရွ့ကလူရဲ့အ၀တ္စကိုကိုင္မိၿပီး
ေရွ့ကလူေတြအားလုံးကလဲ အဆင့္ဆင့္နဲ ့ေရခြက္ကိုင္သူ ၀တ္ထားတဲ့ အကၤ် ီစ ၊ လံုခ်ည္စ ၊
ဒါမွမဟုတ္ ၿခံဳထားတဲ့ေစာင္စကို တိုက္ရုိက္ေသာ္ လည္းေကာင္း ၊ သြယ္၀ုိက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း
ကိုင္ထားရက္သားၿဖစ္ေနရတယ္ ။
ခုလိုလုပ္ၾကတဲ့ အဓိပၸာယ္က တစ္ညီတစ္ညြတ္ တစ္စိတ္တစ္၀မ္းတည္း လွဴတယ္ ၊ ကုသိုလ္အဖို ့လည္း
ညီတူညီမွ်ရၾကမယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ ေနာင္ၿဖစ္ေလရာ ဘ၀အဆက္ဆက္မွာ ဒီလူစုနဲ ့ ဥမကဲြသိုက္မပ်က္
ေနၾကရမယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ သူတို ့ဆီမွာရွိတယ္ ။
ဦးပန္းေမႊးဟာ အလဲႊမေရွာင္သာလို ့ သူအကၤ် ီစ ၊ လံုခ်ည္စ ၊ ေစာင္စေတြကို အကိုင္ခံၿပီး
ေရစက္ခ်ဖုိ ့လုပ္ေနရတယ္ ။ ဒီဓေလ့ကို တယ္မႏွစ္သက္လွဖူး ။ အဓိပၸာယ္မဲ့လွတယ္ လို ့
သူထင္တယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဘုရားစာရြတ္ၿပီးလို ့အဆုံး သူက အမွ်ေ၀ေတာ့မယ့္ အခါက်ေတာ့
"သုသာန္ဇရပ္ အလွဴၾကီးကေတာ့ ေအာင္ၿမင္သြားပါၿပီ ၊ က်ဳပ္ကက်ဳပ္မွာရွိတဲ့ မတရားရတဲ့
ေငြနဲ ့ အမ်ားဆံုးအလွဴပါ၀င္တဲ့အတြက္ ေနာင္ဘ၀ က်ဳပ္နဲ ့အတူ ငရဲလိုက္ခဲ့ၾကဖုိ ့အမွ်ေ၀ပါတယ္
ခင္ဗ်ား။ အားလံုးၾကားၾကားသမွ် အမွ်...အမွ်...အမွ်" လို ့သူကေရွ့က ေၾကးစည္ကိုတီးၿပီး အမွ်ေ၀
လိုက္တယ္ ။
ဒီေတာ့လဲ ဦးပန္းေမႊးရဲ့ အကၤ် ီစ ၊ လုံခ်ည္စ ၊ ေစာင္စကိုကိုင္ထားတဲ့ လူေတြဟာ ကမန္းကတန္း
လႊတ္လိုက္ၿပီး ခပ္ကုပ္ကုပ္ပဲ သာဓုေခၚၾကပါသတဲ့ ။

ဟီးဟီးဦးပန္းေမႊးၾကီးကရီရတယ္ေနာ္ ။ ရီေသာသူအသက္ရွည္တယ္တဲ့ ။ အဲေၾကာင့္
ဦးပန္းေမႊးၾကီးေရစက္ခ်ကို ဖတ္ၿပီး ရီႏုိင္ၾကပါေစလို ့..........

အစအဆံုးဆိုရင္

ျပီးသြားျပီ